نمای نقطه نظر

خب بالاخره شيپور جنگ قدرت به صدا در آمد و  حزب جناب شيخ كروبي آغاز گر آن شد و آقاي رهبر هم توپ را مجددا به زمين چپها انداختند و با حمايت بي دريغشان از دولت نهم به آقايان نشان دادند كه با دعواهاي زرگريشان
تنها كاري كه ميتوانند بكنند داغ كردن تنور انتخابات خواهد بود و گرنه دولت مورد تاييد همين جنابان "خوش خدمتي" هستند ( راستي هيچ فكر كرده ايد كه انجمن نوبل چرا جايزه نوبل اقتصاد را به تيم اقتصادي دولت نميدهد؟
من مطمئنم دست استكبار پشت ماجراست وگرنه اين هنر نمايي آقايان در انواع رشد را حتي نوابغي مثل "آدام اسميت" هم نميتوانستند پيشبيني كنند).
اما ما مردم چه بر سرمان خواهد آمد؟
فكر مي كنيد راه نجاتي داريم؟ به زعم من راهكار جناب ناطق و تشكيل دولت وحدت ملي ( آنهم نه به نمايندگي آقاي خاتمي) تنها راه باقيمانده و بهترين آنهاست.
اگر اين دوستان چپ تشنه قدرت اندكي منطق بر رفتار سياسيشان حاكم كنند امروز روزيست كه همگي بايد
زير علم شخصي مثل آقاي رفسنجاني سينه بزنيم (بلكه هم زنجير).
همه يعني تمام روشنفكران و تحصيل كردگان! تا شايد زورمان به حماقت تاريخي ملت ايران بچربد و بتوانيم
ملت ساده را بباورانيم كه ادا هاي عدالت خواهانه و گدا پرورانه در دنياي امروز رنگي ندارند .
اينكه دست از افسانه پردازي ها و خيال بافي برداريم و بفهميم كه تنها راه برون رفت ايران از روزگاري كه گرفتار آنيم پيشرفت بطئي و گام به گام است حتي اگر مركبمان را دوست نداشته باشيم.

نمی دونم عروسی من به وب ربطی داره یا نه! چون کلهم دو سه نفر از مهمونای ما مطالب این بلاگ رو میخونن
ولی از اونجای که دچار مقداری احساس رضایت شدم شاید یه زمانی تصمیم گرفتم اینجا چیزی بنویسم.
اما فعلا اون چیزی که از مجلس عروسی ما به ماهیت این وبلاگ ارتباط پیدا میکنه یکیش قطعی برق بود که 2 ساعت مجلس رو در تاریکی فرو برد (خوشبختانه سر شب بود و من و عروس خانم امکانش رو داشتیم که نریم تو مجلس). نکته بعد هم این بود که تا مراسم عقد تموم شد و ارکستر خواست شروع کنه دوستان اماکن اومدن و تا یک ساعتی جو خفقان رو به مجلس حاکم کردن. اما خب در نهایت همه چیز به خیر گذشت.
اما جالبه که ایرانیها با این همه بلایی که داره سرشون میاد از نظر آقای دکتر خیلی هم خوشبخت و شاد هستن.
احساس حماقت میکنم!
وسط همین مجلس عروسیم به خودم قول دادم سال آینده شمسی رو در خاک ایران نباشم و این مملکت رو با تمام گل و بلبل هاش برای دیگران بگذارم ، هر چند که دوست دارم در صورت تغییر شرایط فعلی  برگردم همینجا    ( که در 50 سال آینده بعید به نظر میرسه که این کشور قابلیت زندگی رو بدست بیاره)